Home

Dag lieve mensen
Een laatste berichtje voor op deze weblog.

Dag allemaal,

Dag lieve mensen,

Dag allemaal,

Het heeft me al aardig wat tijd gekost om foto's op de weblog te plaatsen, er schijnt telkens weer een virus actief te zijn. Jullie zijn allen welkom om na mijn thuiskomst foto's te komen kijken. Voor nu stop ik er mee, je kunt ook op de site van Maaike kijken bij haar lukt het tot nutoe wel.

Liefs Jeanne

Hallo allemaal,
De tijd vliegt hier, mijn tijd zit er al voor de helft op en ik heb het nog steeds erg naar mijn zin.
Vorige week donderdag zijn we naar de community van Ttagga geweest voor de muskietennetten en mensen te motiveren om op maandag de 6e naar de HIV testen te komen. De groep voor ons heeft een onderzoek gedaan waaruit onder andere blijkt dat er behoefte is aan het testen van HIV. Ieder van ons liep samen met een van de Chedra vrijwilligers een route door de community, Proos een soort van socialworker in Ttagga vroeg of ik met haar mee wilde gaan. Het was heel erg leuk om te doen, we waren overal erg welkom, er kwamen vragen over de test of over HIV zelf, ouderen vroegen of het voor hen ook zin heeft etc. Kortom mensen waren enthousiast en ik ben benieuwd hoeveel mensen er maandag zullen komen.

Dag allemaal,

Heel leuk om jullie reacties te lezen, het doet me goed dat jullie meeleven.

Vervolg bloeddonatie,.....counseling aan jongeren met een eperking n Vea die bij ons inwoont, ze wil graag laten horen dat ze hard werkt voor een 16 jarige is dit zo

Groet Jeanne

Nog enkele fot's van de buurjongetjes,.... een heel gezin op een boda boda, ... jongen met kip, ... en foto's genomen bij de counseling en bloeddonatie..
dit wordt vervolgd er worden nu niet meer foto's opgenomen

Enkele foto's van kinderen uit de buurt, childrenday and Masaka.

Dag allemaal,
De tijd gaat wel snel hier ook al kent hier niemand de tijd, de meeste mensen gebruiken de stand van de zon om de tijd te bepalen. De krekels beginnen ‘s avonds om een uur of 6 geluid te produceren daar kun je de klok gelijk op zetten. Omdat we op de evenaar zitten en de dagen een zelfde ritme hebben blijft dit snerpende geluid van de krekels zich ritmisch elke avond op het zelfde tijdstip herhalen. Voor ons is het dan tijd om deet te smeren.

Hallo, Ik probeer enkele foto's te plaatsen zodat jullie een indruk krijgen, maar je kunt ook op de website van Maaike, Paula of Rixt kijken.

Groet Jeanne

Dag lieve mensen,
 
Ik voel me hier helemaal thuis en heb het goed naar m'n zin met Rixt, Paula en Maaike. Het zijn drie pracht meiden, heel verschillend en we hebben goed samen.
Aan de praktische manier van leven het leven hier raak je snel gewend. Bij het huisje hebben we stromend water, wat inhoud dat we buiten een kraan hebben met een slot erop. Water is hier schaars daarom halen kinderen vanaf een jaar of vijf, samen met hun broertjes en zusjes, elke dag met een jerrycan water, vaak is dat 3 tot 5 km verder op.
Verder leven we hier lekker relaxt. Als er een afspraak om 14.00 uur hebben vertrekken we rond 15.00 uur en als je dan op de plaats van bestemming komt ben je alsnog de eerste. Onderwijl voel ik me ongemakkelijk omdat ik denk dat er mensen op ons staan te wachten, maar niets is minder waar er is gewoon nog niemand. 
 

Enkele fragmenten uit de vele indrukken van de afgelopen dagen.

Maandag zijn we via de evenaar naar Masaka gereden. Aan de weg van Kampala naar Masaka wordt gewerkt het oude gedeelte zit vol gaten waar onze chauffeur Joseph omheen  slalomde en de werkzaamheden zorgen voor de nodige stofwolken. Het stuk dat klaar is rijdt prima en wordt wekelijks tientallen meters langer. Onderweg een diversiteit aan huizen hutjes, stenen huisjes, soms felgekleurd met reclame voor BIC, coca cola, Warid (provider voor het platteland) etc. tot luxe huizen. De winkels stallen al hun waar op straat uit koelkasten, bankstellen en bedden incluis.
In Masaka worden we opgehaald door Tom een van de vrijwilligers van Bemore, hij brengt ons naar het vrijwilligers huisje.
Het wordt hier snel en rond 19.00 uur donker, de krekels bevestigen dit door steeds harder hun snerpend geluid te produceren alsof ze elkaar proberen te overtreffen.

Dag lieve mensen,
Wat een verrassing al die hartverwarmende reacties van jullie op mijn weblog, via de mail, sms, telefoon, post en persoonlijk. Het doet me echt goed dat zoveel mensen me volgen en meeleven.
De vakantie met Ger, op de fiets en met tent langs de Loire, blijkt een goede voorbereiding. Ik heb een goede conditie, mijn huid heeft een tintje bescherming gekregen en de bovenbeen spieren zijn voor de latrines getraind. Daarnaast hadden we volop de tijd om ons samen op deze 7 weken voor te bereiden.
De eerste indrukken
Na de vliegreis nu 2 dagen in een backpackers hostel in Entebbe. De eerste indruk die ik bij het verlaten van het vliegtuig kreeg was een lucht met een prachtige schittering en vrolijk fluitende zwaluwen in de bomen bij het vliegveld.

Dag welkom op mijn weblog,

Een wens gaat in vervulling! Als kind van zeven wilde ik “later” missiewerk in Afrika gaan doen en als puber van dertien correspondeerde ik met een pater uit Kameroen. Het woord missiewerk vervang ik later door ontwikkelingswerk en weer later noemde ik het vrijwilligerswerk. Telkens kom ik er zijdelings mee in aanraking, door een stel dat voor enkele jaren ontwikkelingswerk gaan doen in Afrika, een arts die zich inzet bij acute situaties, een ontmoeting met een zuster of pater die missiewerk gedaan heeft, een studente die vrijwilligerswerk gaat doen, iemand die een eigen project heeft opgezet in Indonesië. Er is een groot verlangen om te gaan, plannen liggen al jaren klaar en toch is er telkens een reden om niet te gaan. Tot juni, toen is er een plan voor me ontvouwen, alles paste precies. Het verlangen naar Afrika heeft te maken met verbondenheid, ontmoeten en echte contacten.